Extreme Asia

 Extreme Asia

The photographs of Philip Blenkinsop

December 2004

by Dirck Halstead

They are not pretty pictures. In fact some are heartbreaking.

Early last year photographer Philip Blenkinsop, along with Time magazine reporter Andrew Perrin, trekked out of the jungle in northern Laos to reach a special mountain hideaway that revealed the sad aftermath of the Vietnam War. Hmong guerrillas had fought under the direction of the CIA against Communist forces. When America pulled out of the war, they left behind the fighters and their families. Now three decades later, these fighters were still on the run, being hunted by the Thai military. As Blenkinsop and Perrin approached the village, more than 850 of the former American allies sank to their knees and raised their hands in supplication. They hoped the journalists were the vanguard of their being remembered and saved.

The scoop was just the latest in Blenkinsop's 16-year odyssey to document the plights and stark realities of a part of Southeast Asia that few Westerners get to see. He takes unblinking looks at cruelty and despair. There are human heads on roadblocks, results of torture, and evidence of man's darker impulses.

Philip Blenkinsop started his professional career at the age of 21 working for The Australian, a national broadsheet in Sydney. He soon found that being a newspaper photographer was not for him. He found the work shallow and repetitive and decided to take a chance and move to Southeast Asia. He sold his car, and bought a Leica with a few lenses and an airline ticket to Bangkok.

Those early years in Thailand were difficult. He learned the hard way how difficult it is to freelance. In 1989, he made his first trip to the Thai-Cambodian border and the tragedy of the refugee camps. "Asia was another world for me. I threw myself into that chaos. I reveled in those experiences - to feel and live that different life. These experiences were quite dark, but I was very hungry and I lapped all that up. I photographed what I saw and that was when I became aware of the self-censorship that goes on at the photographer's level. For many people, it's about interpreting life as they would like to see it, and that was not what my work was about. It was about reality - life as it is."

The problem was, no publications wanted to run his troubling images.

"They saw what I do, and their first reaction was, 'Christ, what a sick person - how can he photograph that?' They forgot that what I was doing was simply photograph what was there; it's life that can be painful and unjust. I have just made it a point in my photography to focus on what is real. I want the viewer to know what it was like to be there shooting it. I want them to feel that - whether it was fear, excitement, whatever it might be - they should be moved by it. If they love it, great. If they hate it, great. If they are indifferent to it, then I don't feel I have succeeded. Pictures should move people."

In 1997, he joined VU photo agency in Paris and started to exhibit his pictures in France and Germany. This year, Blenkinsop was the recipient of the Visa d'Or award for the Best Magazine story of the year at the annual Festival of Photojournalism in Perpignan, the Enquiry Prize at the Scoop Festival of Photojournalism in Angers and second place in the Bayeux Prize for War Photographs.

This exposure has led to assignments and, most importantly, access to organizations and publications. "I know now I am in a position to give people a voice. I'm not running around trying to help every Tom, Dick, and Harry, but I do realize I have the power to do my work and give people that voice which perhaps can correct injustices.

"It can be depressing. You spend time with people under constant threat, but once you've actually spent time with these people, and you have put the pictures out on the world stage through magazines, and you have actually arranged to draw attention to these people and bring them to the politicians who you think it should matter to, and make a difference, you realize it doesn't change a damn thing.

"The people with nothing, and who have everything to fear are the ones who give the most, and are the most beautiful to be around, as disturbing and upsetting as that might be."

Despite his success in magazines and books, Philip does not consider himself a photojournalist. "I am just a photographer. Photojournalism can be stylistic and puerile. It's not the photographer's fault, but they know what editors like, so they mold the product for the magazine. It's like being an advertising photographer, shooting a style because they know how it will appear on paper."

In the past few years, Philip has begun to manipulate his photographs. Not in a computer, but by using pens and inks on the surface of his prints. He writes little histories on the images.

He became aware of the limitations of photography. "It's not the image that is important, it's what's inside it. I like the history, and once you know the story, you can relate to the person in the image. With a caption under a photo, you are often relying on an editor, who can be incorrect. A caption is someone else's work. By writing directly on the image I am putting down my feelings, which helps reclaim the experience. The words are allowed to live through the strength of the image. Story is an integral part of the photograph. The words give credibility. They support the image. I want to create an environment where the picture can live, and transcend photography."

Since photographing the Hmong, Philip has been working on projects in Timor and Nepal. He is currently working on a group project on Violence Against Women for Amnesty International.

The Hmong story still haunts him, and he is depressed that there has been no help for these soldiers and their families. He knows that a year and a half since his story ran, the killing still goes on.

"If I thought the work that Andrew and I did could save the life of just one person, or one family, then I would think that was something, when I am lying on my death bed, that I could look back on, I hope, with great pride. If you can make just a little bit of a difference then everything is possible."

© Dirck Halstead

Editor and Publisher of the Digital Journalist

(Parental Advisory: may be disturbing to children) 

 http://www.digitaljournalist.org/issue0412/halstead.html

http://www.digitaljournalist.org/issue0412/blekinsop__thumbs.html

BEN KRAIN Afghanistan

 MEMORABLE MOMENTS

By BEN KRAIN, Arkansas Democrat-Gazette

BEST

For most of the trip we were living out of a hotel which was on a mountain overlooking much of Kabul. Everyday when I woke up I would look through the thick smog hanging over the city like a fog to remind me the people here are not living nearly as well as I was in my expensive hotel room. I would take a deep breath of the foul air to get my head straight for the day ahead. Near the final days of our assignment, following an unusual 3 days of rain and really cold weather , the view stopped me dead in my tracks. The rain had hidden the mountains in clouds the days before and when it cleared, the surrounding mountains were glowing white with snow. Not snow capped, but all Nasar white. It was early in the morning and the sun was hitting them beautifully. It was breathtaking. I forgot what a dreadful place Kabul can be and felt like I was looking into heaven. I made a lot of really good pictures that day. Another great moment was a morning I was waiting in front of the Ministry of Social Affairs for an interview and a young girl approached me. Every kid I had encountered so far asked me for something. Their parents send them out or they learn it from their friends and they are very persistent. They'll follow you for blocks. I feel horrible for not helping them, but if I give to one, I feel I have to give to all, and that's just not possible. This girl however, never asked for anything. She was full of smiles and very fascinated with what I was doing. In very broken English we had a great conversation about how she loved art. She asked for my pen like many other kids, but instead of running away, she drew a picture for me and gave the pen back. She shyly ran away after handing me her drawing. It looked like a piece of hairy fruit but it was very beautiful. I taped it to the back of my camera. From then on, every time I got frustrated by the hundreds of beggars harassing me, I would look at that picture and smile.

WORST

I had finished my assignments for the day late in the afternoon and the light was too good to quit. It was very early on in the trip and my translator Nasar suggested we visit Quargha Dam. There was a small group of men having a picnic who had just sat down for the afternoon prayer. The country is almost entirely Islamic and they pray 5 times a day, each at a specific time. Where ever they are at that time they drop to their knees and face towards Mecca, the holy place of the prophet Mohammed in Saudi Arabia. It was early in the trip and one of my first encounters with this intimate moment. They let me photograph them and then offered me some food. Afghans are very generous and friendly and will almost always offer some hospitality on a first greeting, even if they have nothing to give. I thought they were very generous for letting me intrude during their personal prayer time and I felt obligated to accept their gift of melon against my better judgment. I spent the next 24 hours violently ill from food poisoning.

WEIRDEST

I had to get my visa extended and pay for it at the Central Bank. In the lobby there were dozens of people withdrawing what had to be tens of thousands of dollars and loading them into large bags in front of everyone. Then they just walked out the door with large mule sacks of money thrown over their shoulder. It was very obvious the sacks were loaded with tons of cash, but they walked around the streets and rode crowded buses with no fear of getting robbed.

Afghanistan

Tina Modotti

Tina Modotti

 

Asıl adı Assunta Adelaine Luigia Modotti Mondini olan Tina, 17 Ağustos 1896′da Kuzey İtalya’da bir kasabada doğdu. Mali güçlükler yüzünden önce Avusturya’ya taşınmak zorunda kalan aile, daha sonra da makine mühendisi olan baba Guiseppe Modotti’nin 1905′de Amerika’ya gitmesiyle yeni bir bocalama içine girdi. Tina henüz 12 yaşında iken beş küçük kardeşinin bakımına katkıda bulunabilmek için bir ipek fabrikasında çalışmaya başladı.

1913′te Tina, babasının ve ablasının yanına New York’a gitti. New York’ta İtalyan göçmenlerin yaşadığı Küçük İtalya tabir edilen muhit, çalkantılara gebe yapısıyla entelektüellerin ve sanatçıların uğrak yeri durumuna gelmişti. Çalışıyor olmasına rağmen Tina, zamanının büyük bölümünü tiyatro ve operaya ayırtıyordu.

1915′teki “Panama-Pasifik Sergisi”, Tina’nın yaşamında bir dönüm noktası oldu. Sergilenen sanat eserleri, Tina’ya kendisininkinden bambaşka bir dünyanın varlığını göstermişti. Sergide tanıştığı Amerikalı şair ve ressam Roubaix de I’Abrie Richey ise genç kadının açısından içe dönük İtalyan cemaatinin ötesindeki dünyaya yolculuk için bir pasaport niteliği taşımaktaydı. Bu sırada 17 yaşını bitiren Tina, yerel tiyatro prodüksiyonlarında çeşitli roller için seçmelere katılmaya başlamıştı. Çeşitli rolleri oldukça başarılı biçimde oynamasının ardından da küçük çaplı bir şöhret edindi. 1918′e gelindiğinde yeni arayışlara girecek kadar kendine güveni artmıştı ve Robo ile birlikte Holywood’a gitmek üzere yola çıktılar.

1919′un ortalarında, “Tiger’s Coat-Kaplanın Postu” adlı filmde oynadığı başrol, aktrislik yaşamının tepe noktalarından biri konumundaydı. Ancak Tina, kısa süre sonra sinemanın kendisine sunduğu kısıtlı olanaklardan sıkıldı. İlgisini çeken pek çok şey vardı: Edgar Allen Poe’nun, Oscar Wilde’ın, Freud’un ve Nietzsche’nin yapıtlarını büyük bir açlıkla okumaktaydı. Sürgündeki ressam Rafael Vera de Cordova, şair ve çevirmen Ricardo Gomez Robelo gibi pek çok entelektüel ve sanatçı ile aynı çevrelerde bulunmaktaydı. Bu çevredekilerin yolları, daha sonra, içlerinde ünlü Amerika’lı fotoğraf sanatçısı Edward Weston’un da bulunduğu Los Angeles’tan bir başka grupla kesişti.

1923′e gelindiğinde Weston’un da desteği ve cesaretlendirmesi sonucu Tina ciddi anlamda fotoğrafla ilgilenmeye başladı. İkisi birlikte Meksika’ya gittiler. Meksika’da o sırada sanatsal ve politik etkinlik açısından oldukça hareketli bir dönem yaşanmaktaydı. Tina ve Weston, verdikleri ve sanatçıların ve devrimcilerin de katıldığı partilerle isimlerini duyurdular.Duygusal birlikteliklerinin bitmesinin ardından her ikisi de devrimci siyasetin içine dahil oldular. Ancak her ikisinin siyasetle iştigali oldukça farklı rotalardaydı. Tina, Meksika’daki siyasi durumla özdeşleşir ve sanatının bu tür bir sorumluluk duygusuyla giderek daha az örtüşür duruma geldiğini hissederken Weston, son derece açık biçimde komünist karşıtı bir tutum sergilemekteydi. Tina, fotoğraflarındaki özneleri toplumsal bağlam içine oturtuyordu. El Machete gibi oldukça radikal bir yayının ve Uluslararası İşçi Yardımı ve Anti-Imperialist League gibi uluslararası örgütlerin bünyesinde yer almaya başlamıştı. Bu sırada Kominist Parti üyesi Xavier Guerrero ile ilişkisi dolayısıyla fotoğraflarındaki siyasi yan daha da belirgin biçimde algılanır olmuştu.

Hapsedilişin Ardından Vidali İle Moskova’ya Yolculuk

Tina’nın siyasi uyanışı oldukça şiddetli olmuştu ve bu dönemden sonra da siyasetin dışında hiç kalmadı. 1927′de katıldığı Meksika Komünist Partisi’nde yaşamında çok önemli rol oynayacak olan iki kişiyle tanıştı. Bunlardan ilki ateşli bir faşist karşıtı ve sokak savaşçısı olan ve Meksika’ya Komünist Parti’nin öncü konumdaki örgütlerini yeniden yapılandırması için gönderilen Vittorio Vidali idi. İkinci önemli kişi ise henüz 25 yaşında olmasına karşın Küba’da Gerado Machado’nun diktatörlüğünde gönderildiği hapishanede başlattığı ayaklanmayla adı Sol’un Adonis’i olarak duyulan devrimci Julio Antonino idi. Bu dönemde El Machette’teki etkinliğini arttıran Tina, dergi için fotoğraf çekmeye de başladı.

Birliktelik yaşadığı Guerrero’nun 10 Ocak 1929′da öldürülmesinden sorumlu tutularak tutuklandı. Tina böylelikle Komünist Parti’nin aşağılanması için kullanılacak günah keçisi oldu. Tina’nın hafifmeşrep bir kadın ve tehlikeli bir katil olduğu yolunda acımasız bir kampanya başlatıldı. 1930′da da Başkan Pascaul Ortiz Rubio’ya yönelik gerçekleştirilen suikast girişiminden sorumlu tutularak önce hapsedildi daha sonra da Meksika’dan sürüldü ve Berlin’e gitti. Berlin, belgesel ve sanat fotoğrafçılığı konularında avantgarde konumdaydı. Ancak Tina, makinelerinin yetersizliği ve etraftaki fotoğrafçı bolluğu dolayısıyla ruhsal çöküntüye uğradı. 6 ay içinde kendisiyle Berlin’e de gelmiş olan Vittorio Vidali ile birlikte Moskova’ya geçti.

Fotoğrafçılığa Veda ve Ajanlık Yılları

Moskova, Tina’nın yaşamında yepyeni bir dönemin başladığı yer oldu. Burada fotoğraf makinesini bir daha eline almamak üzere bırakarak kendini tümüyle siyasal etkinliklere verdi. Vidali vasıtasıyla Lenin’in baş kalemi ve International Red Aid’in başındaki Yelena Stassova ile tanıştı. Stassova’nın kısa sürede güvenini kazanmasının ardından çeviri işlerinden faşist Avrupa’ya yönelik gizli görevlere terfi ettirildi. Komünist ajanlar, yakalanmaları durumunda hemen ölüm cezasına çarptırılıyorlardı. Ancak Tina en tehlikeli durumlardaki serinkanlılığıyla hatırı sayılır derecede ün yaptı ve siyasi tutukluların savunulması için kullanılacak fonları teslim etmek üzere pek çok kez İtalya ve İspanya’ya gizli görevle gönderildi. Tina’nın ünü ve yetkisi Moskova’da giderek arttı. 1933′de Red Aid Örgütü’nün Yönetim Komitesi’nde göreve getirildi.

İspanya’daki iç savaş döneminde de aktif rol aldı. Bu arada Ayuda adlı haftalık gazetede yazıları yayımlandı. 1939′da İspanya’dan ayrılmak zorunda kalınca New York’a gitmek istedi ancak ABD’ye girişi kabul edilmeyince Meksika’ya geçmek zorunda kaldı. Burada uzun çabaların sonunda 1930′daki sürgün kararını geçersiz kılmayı başardı. Meksika’da büyük bir değişim yaşanıyordu. Devrim rüzgarları durulmuştu ve Nazi-Sovyet saldırmazlık anlaşması Tina’nın Komünist Parti’ye olan inancını oldukça sarstı. Vidali ile süren beraberliğine karşın gerek güvenliği açısından gerekse ideolojik nedenlerle eski arkadaşlarının çoğundan uzak durmayı seçti. Siyasi etkinliklerine ise çeşitli kurumlar aracılığıyla Meksikalı sürgünlere yardım etmek suretiyle sürdürdü.

Kalp Krizinin Ardından Gelen Ölüm

Tina’yı Avrupa’ya gitmesinin öncesinde tanıyanlar döndüğünde daha önceki Tina’nın ancak bir gölgesi olduğu görüşündeydiler. Bu sırada Vidali’nin Meksika polisi tarafından tutuklanarak sorgulanmaya götürülmesi Tina’yı son derece olumsuz etkiledi. Vidali’nin serbest bırakılmasının hemen ardından da şiddetli bir depresyona girdi. Tina, 5 Ocak 1942′de arkadaşlarıyla gittiği bir akşam yemeğinin dönüşünde geçirdiği kalp krizi sonucu öldü.

Ölümünden yıllar sonra, bugün Tina Modotti’nin fotoğraf sanatçısı olarak konumu artık sorgulanmıyor. Nisan 1991′de Roses-Güller adını verdiği fotoğrafı, bir müzayedede 165.000 $’a satıldığında sanatçının adı yeniden gündeme gelmiş oluyordu.

Annie Leibovitz

Annie Leibovitz from Raluca Munteanu on Vimeo.